Życie jak w Hollywoodzie

... a raczej jak w Greysach. Znowu. To chyba jednak był dobry serial, realistyczny. Póki co wiele mi się zgadza:
- jestem nie tyle rezydentem, co internem, czyli pierwszoroczniakiem, co u starszych i najstarszych wywołuje odpowiednie nastawienie już na wstępie: nie wie to to nic, chodzi podekscytowane i zadaje głupawe pytania. I nic nie mogę z tym zrobić, bo jestem tym cholernym internem i w dodatku nic nie wiem, bo dopiero zaczynam się uczyć i pewne pytania MUSZĘ zadać (i cierpię je zadając, bo widzę ból starszych jak nie pierwszy raz w życiu muszą idiocie tłumaczyć).
- attendings, czyli nadzorujący nas najstarsi lekarze są lepsi i gorsi. Ci gorsi bywają z gruntu źli i złośliwi, przynajmniej z mojej perspektywy interna. Wywołują mój stres i frustrację. Zupełnie jak w serialu. Jedyne co się nie zgadza to pełen makijaż i ułożone włosy. Bo samo się przez się rozumie, że to akurat w normalnej pracy lekarza na dyżurze nie występuje. I scrubsy (czyli dwuczęściowy fartuch) się gniotą (ale nie moje, ha! bo ja mam scrubsy marki "Grey's Anatomy", to takie wiadomo, że się z definicji nie gniotą).
- skoro już przy scrubsach, to warto wspomnieć, że najobrzydliwiej wyglądają zielone. I jak attending  takowe zakłada to może się nie wiadomo jak starać, ale wygląda jak technik albo sprzątaczka.
- testy się pisze zupełnie jak w Greysach. Wszyscy przychodzą do sali konferencyjnej, siedzą przez cztery godziny i ołówkami wypełniają krateczki. Pierwszoroczniacy też, żeby było w przyszłym roku porównanie - nauczyli się czegoś czy nie? Wyniki po trzech miesiącach, tyle tylko że chyba nie w kopercie, a jednak w mailu przyjdą.
- jest ogromnie dużo papierologii (więcej niż u nas! tak, tak, naprawdę...) i bywa chaotycznie.
- z pielęgniarkami należy dobrze trzymać (prawda ogólnoświatowa i serialowa).

To tyle z Hollywoodu. Żaden tam blask i blichtr. Do baru po pracy też jakoś nikt nie chodzi...

Life like in Hollywood... or rather like in "Grey's", again. That was a good TV show, quite realistic, to be honest. So far many things seem to be true:

- I am not so much a resident but an intern, the first year resident. Older doctors have appropriate attitude from the very beginning: an intern knows nothing, is, god only knows why, excited, and asks stupid questions. And I can't do much about it because I am the damn intern indeed, I know nothing because I just started to learn and I just HAVE TO ask some questions (and I'm in pain because I can see the suffering of the older doctors when they have to explain things to the idiot not for the first time in their lives).

- attendings, i.e. the supervising doctors are either good or bad. The bad ones are very bad and mean, at least from my, intern's, perspective. They are the reason of my stress and frustration. Just like in the TV show. The only thing that doesn't seem to be the same is the perfect hair and make-up. And this is self-explanatory - these things don't happen to a doctor on call. And scrubs get wrinkled (but not my scrubs, ha! I have "Grey's Anatomy" scrubs, these don't get wrinkled by definition).

- since we are talking about scrubs - the green ones are the ugliest. And when an attending wears them, they may try as hard as they can but they are still going to look like a technician or a cleaning lady.

- tests are written just like in the TV show. Everybody comes to a conference room, sits down for four hours and fills in the dots with their pencils. The interns as well, so that there was a comparison next year - have they learned anything or not at all? The results come after 3 months, not in an envelope though, but in an email.

- there is plenty of paperwork (even more than back home) and there often is chaos around.

- one should try to be friends with the nurses (worldwide and TV show wisdom).

That's all from Hollywood. Nothing special, no lights and glitter. And nobody really goes to the bar after work...