Fat, fatter, the fattest...

Mam 18 lat i ważę 190 kilo. Kiedy siedzę na leżance w gabinecie lekarskim, moje pośladki zwisają po bokach. Moja mama, która ze mną tu przyszła, zajmuje dwa krzesła obok mnie. Przeziębiłem się, mam katar i boli mnie gardło, więc wizyta u lekarza okazała się konieczna. Mówię pani doktor, że to pewnie przez zimne lody, a ona kiwa na to głową ze zrozumieniem. Pyta się, co jeszcze mi dolega. Trudno mi się oddycha, ale właściwie to ledwo to zauważam, bo już się przyzwyczaiłem, więc nie wiem, czy teraz jest dużo gorzej niż zwykle. Poza tym mam astmę i używam inhalatora, kiedy czuję potrzebę. Ale ogólnie to jestem zdrowy. Trochę się tylko spociłem po drodze tutaj, ale przecież jest tak gorąco na dworze, każdy by się spocił. Mam na koszulce duże plamy potu pod pachami. Mam też wysypkę na brzuchu, pani doktor mówi, że to odparzona skóra pod fałdem, tuż nad spodniami. Nie wiem, nie za bardzo mogę zobaczyć co tam jest. Nie uprawiam żadnych sportów przez astmę. Jak wracam ze szkoły to głównie siedzę przed komputerem, jak każdy. Nie jestem na diecie, bo bym chyba umarł z głodu. Ale jem tyle co każdy, po prostu genetycznie jest mi trudno schudnąć. Mam to po mamie. Jak pani doktor bada moje gardło, to odbija mi się frytkami - kupiliśmy w szpitalu, bo zrobiłem się głodny. I popiłem colą, a wiadomo jak to zagazowuje. Kiedy osłuchuje moje płuca, musi się bardzo skoncentrować, bo słuchawkę od płuc oddziela spora warstwa izolująca. Serce też ledwo bije, gdzieś tam w środku. Pani doktor przepisuje mi w końcu antybiotyk i po cichu, nic nie mówiąc, zastanawia się czy standardowa dawka dla dorosłego w ogóle ma szanse zadziałać. Ale potem uprzytamnia sobie, że nerki są nadal tej samej wielkości co u 80-kilowego człowieka i że choćby chciała zastosować dawkę przemysłową, to nie może przecież uszkodzić narządów wewnętrznych. Które jeszcze parę krótkich lat chyba pożyją.

Właśnie się urodziłem i ważę 7 kilo. Piszą o mnie we wszystkich gazetach. Ach, taki młody, a taki sławny. Moja mama ma cukrzycę, tata chyba też. Ja wkraczam w życie z obciążeniem - dosłownie i w przenośni - już od pierwszego dnia. Prawdopodobnie jednak nigdy sobie z tego nie zdam sprawy, bo moi rodzice też nie mają pojęcia o co chodzi, ale chętnie udzielają wywiadów. Czują się docenieni i zauważeni.

Ważę 40 kilogramów i mam 4 lata. Jestem prawie tak samo szeroka jak długa. Mam bardzo mały nosek i małe oczka i usta, a dookoła ogromną twarz. Na szpitalnym łóżku mam problem z przewracaniem się z boku na bok. Mam zadyszkę i jestem zestresowana, bo nie lubię szpitali. Mama kupiła mi czipsy na pocieszenie, więc wsuwam je radośnie, brudząc naokoło. Nie mam pojęcia, dlaczego pani doktor ma taką smutną minę, jak na mnie patrzy. Przecież jestem śliczną małą dziewczynką. Może dlatego, że wie, jak krótkie i bolesne będzie moje życie.

Mam 30 lat, ważę 57 kilo i jestem lekarzem. I przykro mi czasem patrzeć...

I am 18 years old and I weigh 190 kg. When I'm sitting on the bed in the doctor's office, my buttocks are hanging down from the sides. My mum, who came here with me, takes two seats next to me. I caught a cold, I have a runny nose and a sore throat, so it was necessary to see a doctor. I tell her that it is probably because of ice cream and she just nods her head with understanding. She asks if I have any other complaints. Well, I have trouble breathing but I hardly notice it any more and I am not sure if it is any worse that usual. Besides, I have asthma and I use my inhaler as needed. But otherwise I am healthy. I got a bit sweaty on my way here but it is so extremely hot outside that everybody would sweat. I have two big wet spots on my T-shirt, just under my armpits. I also have a rash on my belly, doctor says it is because the skin got irritated under the folds. I don't really know what she's talking about since I cannot see what's down there. I don't do any sports because of my asthma. When I come back from school, I usually sit in front of the computer. I am not on any diet - I would starve to death if I was, I think. But I really eat as much as everybody else does, it's the genetics, that's why it's so hard for me to lose weight. I take after my mum, you know. When doctor looks into my throat, I burp and it smells of fries - we bought them in the hospital because I was hungry. I drunk coke with it, you know how it makes you gassy. When she listens to my lungs, she can hardly hear anything - there is a good isolating layer between the stethoscope and my lungs. The heart is also hardly audible, somewhere deep inside. Doctor prescribes me an antibiotic and quietly wonders to herself if a standard adult dose will work at all. But then she realizes that kidneys are still the same size as in an 80-kilo man and if she wanted to use some higher dose, she would threaten the internal organs. Which still have a few years ahead of them, probably.

I was just born and I weigh 7 kilograms. They write about me in every newspaper. Oh, so young and so famous! My mum has diabetes and I think dad does too. I enter my life with a burden - literally and metaphorically. I will probably never realize it, though, because my parents have no clue either, but I tell you what - they are enjoying being interviewed. The feel appreciated and important. 


I am 40 kilos and 4 years old. I am almost just as wide as I am tall. I have a very little nose, small eyes and mouth and an enormous face around it. I have trouble with rolling over in my hospital bed. I am gasping for air and I am very stressed because I hate hospitals. My mum bought me a pack of chips to cheer me up so I am munching on them happily and making a lot of mess around. I wonder why my doctor has such a sad face when she's looking at me - I am such a cute girl after all! Maybe she worries about how short and painful my life will be?


I am 30 years old, 57 kg and I am a doctor. And sometimes I feel sorry to watch...



"Child obesity is not child abuse", Medscape, July 13, 2011