Dzień 1

   Kto oglądał "Grey's Anatomy" zapewne pamięta taką scenę z pierwszego odcinka, kiedy świeżo upieczeni rezydenci wchodzą na salę operacyjną i rozglądają się dookoła, a szef opowiada im jak to od teraz będzie. Oni mają rozdziawione buzie i oczy iskrzące się od nadziei na wspaniałą karierę, mimo że szef sprowadza ich na ziemię i ostrzega, że będzie ciężko i że niektórzy rezydentury nie skończą.
   Dzisiaj ja miałam taki pierwszy odcinek mojej własnej "anatomii". Będzie ciężko. Będziemy słaniać się na nogach, a po trzech latach, już wyspecjalizowani, dziękować rodzinom za wsparcie. Nie każdy z nas skończy, a ci co dotrwają, na długo pozostaną w przyjaźni z dziś nowo poznanymi współrezydentami. Było wzniośle i amerykańsko, z mównicy padały wielkie słowa. Ale też było do bólu organizacyjnie, co akurat uważam za bardzo właściwe. Zresztą, nowych, pierwszorocznych rezydentów jest ponad setka, dziesiątki zielonych, zagubionych w czasoprzestrzeni młodych i mniej młodych. Trudno byłoby ich wszystkich nie poinstruować.
   To teraz tylko trzeba: złożyć wniosek o tzw. social security number, zrobić prawo jazdy, założyć konto, wybrać ubezpieczenie zdrowotne (za co kompletnie nie wiem jak się zabrać), wybrać polisę taką, siaką i owaką, dorobić badania okresowe, kupić sobie fartuch (dają 2 komplety, ale można sobie dokupić, a ja mam upatrzony taki przefantastyczny, mięciutki i wygodny i nie oprę się mu, oj nie!) i zdać wszystkie kursy pierwszej pomocy - BLS, ALS, PALS, NRP... wszystkie w ciągu 4 najbliższych dni... A potem już tylko zacząć pracować. Rozkładu pracy jeszcze dokładnie nie znam, ale za to wiadomo, że pod koniec lipca teścik. Ha.
  Na razie kończę i siadam do książek, bo pediatryczne i noworodkowe life support to po 200 stron do zrobienia na czwartek...

   If you ever watched "Grey's Anatomy", you probably remember the scene from the first episode: new residents enter the operation room and are looking around while their chief tells them all about their nearest future in the hospital. They have open mouth and eyes shining with expectance, although the chief warns them that it will rather be hard and some of them will not even finish the residency.
   So today was the first episode of my own "anatomy". It will be hard. We will be extremely tired and after three years, already specialized, we'll only be able to thank our families for support. Not everybody will finish, but those who succeed, will stay friends with fellow residents forever. It was a very american ceremony, with important words coming from important people. But it was also very much about the organization of work, which I find very appropriate. There is about a hundred first-year residents, every one of them more or less lost in time and space. It would be unreasonable not to give them instructions.
   Therefore, all I have to do now is: apply for social security number, do my driving license, establish a bank account, choose my health insurance (no idea how to do it), choose some other weird kinds of insurance, buy some scrubs and coats (they give two sets but we can buy our own too, which is a great news because I already found my favorite, soft, comfy, cute set of scrubs in a shop) and pass the first aid courses: BLS, ALS, PALS, NRP... all in the next 4 days. And then I can start working. The exact work schedule is still unknown, but at least we can look forward to a competency test at the end of June. Ha.

   So off I go now, since pediatric and newborn life support is about 200 pages each - for Thursday...